آدمي بايد بگويد آب و بخورد,بگويد نفس و بكشد....در غير اينصورت مرده است.

اي كاش اين جمله فقط ديالوگي كوتاه در يكي از صفحات سمفوني مردگان نبود,اي كاش مي گفتيم آب و مي خورديم,ميگفتيم نفس و ميكشيديم,ميگفتيم اميد و اميدوار ميشديم,ميگفتيم امنيت و ارامش و بدست مي آورديم,ميگفتيم زمان و از دست رفته اش را جبران مي كرديم,مي گفتيم حركت و حركت ميكرديم, مي گفتيم خواستن,توانستن است و مي توانستيم,ميگفتيم تنها غير ممكن ,غير ممكن است و همه چيز را ممكن ميكرديم,مي گفتيم قورباغه و  آن را قورت مي داديم!!و خلاصه به هر آنچه كه مي گفتيم عمل مي كرديم........

مي گفتيم فاصله و از ميان كلمات حذفش مي كرديم!

بعد نوشت:پروفسور بوبوس را حتما ببينيد.